Esta web utiliza cookies para obter datos estatísticos da navegación dos seus usuarios.
Se continúas navegando consideramos que aceptas o seu uso.

¿Quieres ser parte de la comunidad de fiesteros de la Guagua?

Recibirás bonos descuento para nuestras fiestas y montajes, además de ideas y consejos para estar a la última en tus celebraciones.
Tranquila, no seremos plastas?



Protección de datos personales
Utilizaremos sus datos para enviar el boletín informativo. Para más información sobre el tratamiento y sus
derechos, consulte la política de privacidad
 

 
 

La Guagua - animador profesional

Ola, chámome Brais e son animador.

Con este comezo parecería axeitado que agora me contestasen un montón de voces a coro cun sonoro "Ola Brais" a que a partir de aquí comezase unha confesión dura e pesarosa de como cheguei a escuro mundo da animación. Sería un relato cargado de miradas avergoñadas ao chan e movementos nerviosos das mans e que remataría co meu firme propósito de non recaer máis nesta lúgubre situación.

Pois ben, nada máis lonxe da miña pretensión. Se adopto o ton de confesión é porque veño aquí a dicir que se me enche o peito cada vez que falo de que me dedico ao mundo do ocio e o tempo libre, especialmente á animación infantil. E gustaríame que este fose o punto de vista desde o que abordar calquera das cousas que poida contarvos por aquí. Así que podedes chamarme Brais ou animador orgulloso e por se queredes ler o que escribo, advírtovos que deixarei moitas mostras de miña paixón por traballar neste oficio. Un oficio que, en esencia, consiste en facer durante un tempo que a xente sexa máis alegre, este máis feliz e se divirta moitísimo. Así contado calquera querería traballar nisto, pero non esaxero, iso é exactamente o que eu penso do meu traballo, eu véxoo así  e por iso é que me encanta o que fago.

Xa vedes que son un tolo do meu traballo e por iso tamén teño un grande empeño en que se recoñeza, visibilice e regule. E polo tanto vou darvos unhas cantas pistas sobre como penso que somos (ou máis ben como non somos) a xente que nos dedicamos ao ocio. Non, non traballamos disto porque teñamos "moito tempo libre"; non, non é un hobby, nin un pasatempo, tomámolo moi en serio porque cremos que o que facemos importa; tampouco creo que este traballo o poida facer calquera, inda que penso que a todo o mundo lle viría ben intentalo; e (seguindo cos tópicos) pode que si estemos algo tolas e tolos, pero soamente porque cando traballamos derrochamos alegría pase o que pase.

Con estas premisas supoño que non vos sorprenderá se de vez en cando deixo caer por aquí tamén o que creo que debe facer e as condicións que debe ter unha persoa para ser boa profesional de animación.

Son animador (non sei se o dixera xa), profesor de teatro e intento ser actor. Gústame moito o humor absurdo e apaixoame aprender cousas novas. Creo que todo isto se reflicte na miña forma de ser, de traballar e de escribir. Así que queda todo o mundo advertido de que isto pode ser un pouco caótico, pero que seguro que intentará ser divertido.

 Todo isto, claro, irá aderezado con historias simpáticas e anécdotas de todo tipo coas que as pequenas e os pequenos nos agasallan cada vez que imos traballar. Son fontes incansables de diversión e sabedoría e esta me parece unha boa oportunidade para que compartamos estas xoias que nos brindan de maneira gratuíta.

En resumo, prometo facer todo o que poida por entretervos, prometo emocionarme con cada cousa que vos conte, prometo non falar mal de ninguén en concreto (pódense criticar cousas xerais sen entrar no persoal), prometo si falar ben de xente en concreto (porque creo que as cousas boas débense dicir ben alto e claro) e prometo que estarei encantado de escribir mentres vos desexedes ler.

Ola, chámome Brais e son animador e estou encantado de estar aquí. Ata o próximo artigo.

PARAMOS, PERO NO IMOS QUEDAR PARAD@S.

Agora mesmo todo o equipo de animación de La Guagua está parado, coma ten que ser, ao igual que o resto do sector, o cal é lóxico. Todo parece indicar que a nosa será unha das últimas áreas económicas en poder reiniciar a actividade e isto, aínda que doa recoñecelo, tamén é bastante lóxico. Somos conscientes de que o noso traballo, polo xeral, implica xuntar moita xente, contacto, relación social directa e demáis cousas que, polo visto, van estar censuradas durante un tempo. Así que non nos queda outra que asumir unha situación que non nos augura moitas alegrías no futuro próximo.

Pero resulta que desde que nos tocou, como á maioría de xente, quedar confinadas e confinados na casa, comezou unha cousa que me parece preciosa e que quero compartir con vós. En todo momento as xefas foron sinceras connosco, a situación está mal, pero isto lonxe de desanimarnos púxonos a todas e todos en alerta. Resulta que desde que comezou isto non hai día que alguén non propoña un baile, faga un vídeo ou invente unha actividade. Eu mesmo decídome a escribir estas liñas (por iniciativa propia) xusto despois de gravar un vídeo de felicitación a un neno que cumpriu anos en corentena. Prodúcese o feito de que non só facemos isto pensando en que a xente nos vexa e non se esqueza de nós no parón, facémolo porque nos encanta, porque nos da vida e porque estamos desexando poder volver a xogar e arrolar sen límites.

Hai uns días, a partir dunha pregunta sobre os cursos de monitor xerouse un debate precioso sobre o que fai falta na nosa profesión, o importante que é, como a percibe a xente e que temos que facer nós para que se tome máis en serio. Foi intenso, interesante e saudable. Foi, ademais, a constatación de que cremos no que facemos e no seu poder transformador.

En ningún momento ninguén pensou en termos de problemas con respecto á nosa situación, so en solucións. Iso non quere dicir que saibamos cal é, non temos unha bola máxica, nin podemos ver o futuro, pero estamos dispostas e dispostos a probar o que sexa para poder seguir facendo o que nos apaixona e que cremos que é moi necesario.

 Por suposto estamos desexando vernos, darnos apertas e bicos, porque non dicilo: ir de festa e facer unha das nosas xa celebres interpretacións no karaoke; pero algo que cada unha das persoas da Guagua devecemos por facer, é volver a traballar xuntas e ver os nosos sorrisos reflectidos nos das nenas e nenos que xogan con nós.

A verdade é que estou emocionado e orgulloso de dedicarme a algo tan bonito como o noso e, sobre todo (e desculpádeme o autobombo) de formar parte dunha equipa con xente tan positiva, xenerosa, agarimosa e profesional. Hoxe estoume facendo aínda máis consciente do moito que me aporta, que aprendo e do moito que botaría de menos se non estivese na miña vida esta profesión.

Moitas gracias a todas as persoas que teñen algunha responsabilidade en que eu chegara a parar aquí.

 Brais Rey Campos

Se buscan humanos con un "No sé qué"

Todos conocemos a alguien que tiene un imán, un “no sé qué” para triunfar en sociedad, ser al alma de la  pandilla y quedarse con la peña en  todos los eventos y saraos (perdonad mi imprecisión, pero ese no-sé- qué son tantas cosas que aún no existe  palabra en el diccionario que lo describa).  Puede ser una  prima, un vecino, una amiga, el hijo de una compañera de trabajo… ¿a que ya se te ha ocurrido alguien?

Talento, sonrisa y corazón

Cada vez son más las personas que nos preguntan qué tienen que tener para ser monitores o animadores, porque les gustan los niños. 

Y  nosotros lo tenemos claro: ganas, talento, sonrisa y corazón.

Demo

Necesitas más información sobre algún servicio?
Envía tu consulta ahora.


Subvención EMEGA